بالاخره دیدار با مهدی جامی، دست داد: مشهد، منزل صاحب این قلم، امروز ظهر. جناب جامی به منزل ما آمد و ساعتی را با هم گفتگو کردیم. سلوک‌اش تقریبا همان طور بود که حدس می‌زدم: مودبانه، بی‌تکلف و اروپایی (خصوصا تا حدود زیادی، خالی از تعارفات مرسوم ایرانی) خلاصه نشستیم و گفتیم و برخاستیم. کوتاه بود اما خوب بود. سخن از رادیو زمانه شد و سروش و ملکیان و نیکفر و از جایگاه (و در واقع بی‌جایگاهی) ایران در جامعه‌ی جهانی و خصوصا این بخش صحبت برای من جالب بود که می‌گفت چقدر گروهی از ایرانیان و همه‌ی حاکمان آن‌ها فکر می‌کنند که ایران در جهان مهم است و چشم جهانی نگران من و توی ایرانی است و اسلام هم در جهان به ایران شناخته می‌شود ولی خود غلط بود آن‌چه می‌پنداشتند و جناب جامی هم با آوردن شواهدی (مثل این‌که در اروپا اصلا خیال می‌کنند که ایران کشوری عربی است)، پرده‌ی پندار دریدند (برادرم هم می‌گفت در فرانسه بسیاری فکر می‌کردند ایران همان عراق است).
بر پدر سایبر هم صلوات فراوان فرستادیم که موجب ‌شد آدمی در کنج مشهد و آدمی در مرکز آمستردام، به هم وصل شوند، و علی السّایبر الرحمةُ الواسعة من الان الی الان!